ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΕΜΑΤΑ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΟΥΝ ΤΟΝ ΜΕΝΕΛΑΟ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ (1944-2025)
Δυο λόγια από τη Βουβούλα Σκούρα
τχ. 164-165
Έτσι σήμερα, Μενέλαε, φτάσαμε στο τελευταίο κεφάλαιο…
Σχεδόν 50 χρόνια…
Αφίσες, βιβλία, προγράμματα θεάτρου… και τόσα, και τόσα…
κι έτσι γίναμε φίλοι…
Με πολλούς λέγαμε…«στον Μενέλαο»… μόνο αυτό…
Και ήταν ο Γιώργος Ζιάκας, ο Σταύρος Πετσόπουλος, ο Διονύσης Καψάλης…
Και ήταν η Ελένη Καρατζόλα με την Κατερίνα Τικτοπούλου…
τότε για την Ιστορία της Ελληνικής γλώσσας.
Και ήταν ο Στέφανος Πεσμαζόγλου, ο Γρηγόρης Ανανιάδης με τα Σύγχρονα Θέματα.
Κι όλα αυτά, με ήχους Μουσικής από το Μέγαρο… τόσα ναι… ναι, τόσα προγράμματα.
Αλλά δεν ήταν η Τέχνη της Τυπογραφίας… Ήταν κυρίως ο Μενέλαος…
με τις γνώσεις. Ναι, και κυρίως με το ήθος και το κύρος του.
Αν γίνει τελικά το Μουσείο Θεάτρου, το μισό σχεδόν –για μια περίοδο– θα ’ναι
βιβλία, αφίσες, προγράμματα από τον Μενέλαο…
που με πολλή υπομονή έβλεπε την «κάθε ιδέα μας»… και να, το θαύμα γινόταν…
Κι ερχόταν και ο Αντώνης Αντύπας από το Απλό με τους ήχους της Καραΐνδρου…
τόσο απλά, τόσο ανθρώπινα…
Μετά… μετά… η Τυπογραφία αλλάζει… η εποχή αλλάζει… ο Μιχάλης, ο Ανέστης,
και ακόμη και οι νεότεροι… ο Νίκος… η Τζίνα και η Λίζα…
Μια νέα γενιά… μια νέα Τυπογραφία… αλλά εκεί ήταν ο Μενέλαος.
Να κρατά με την εμπειρία του, τις γνώσεις και το κύρος του όλες τις επαφές και
τις ευθύνες…
Με τον πιο φιλικό τρόπο…
Ο Μενέλαος …
όταν διόρθωσε με τα χέρια του ΟΛΟ ΤΟ ΜΗ ΣΩΣΤΑ κολλημένο βιβλίο
του Φίλιππου Ηλιού, με τόση αγάπη,
–γιατί ήταν ένα βιβλίο της δικής μας ιστορίας–… μου είπε…
Και όταν γελάγαμε… που τυπώσαμε μια Αφίσα για την «Πολιτιστική», με 7 τσίγκους,
αλλά έμοιαζε «δίχρωμη»…
Κι ακόμα όταν τα μικρά σπανακοπιτάκια –που μας έστελνε η Ρούλα– τα έφαγε όλα
ο Κουντέλκα!!!
Κι έτσι, Μενέλαε, φτάσαμε στον Κολοφώνα…
Γιατί όλοι εμείς, που περάσαμε από εκεί… από τον Μενέλαο… που αφήνουμε τώρα πια μια
Ολόκληρη Βιβλιοθήκη…
που θα τη συνεχίσουνε τα παιδιά… γιατί πέρα από την «τέχνη» τους έχουν
και την Παράδοση… το Ήθος…
Για τα Σύγχρονα Θέματα, Βουβούλα Σκούρα, Αθήνα 25 Σεπτέμβρη 2025
