Δημήτρης Λάλλας
τχ. 125, σ. 47-55
Αυτό που βλέπουμε στις πόλεις είναι, πάντα, κοινωνικά και πολιτισμικά διαμεσολαβημένο και οργανωμένο. Η «φαινομενικότητα» του κοινωνικού μας κόσμου και, εν προκειμένω, του αστικού χώρου δεν περιορίζεται απλώς στις εικόνες, στις όψεις της πόλης, με τις οποίες αναμετρόμαστε καθημερινά και τις προσλαμβάνουμε οπτικά, αλλά συνιστά την υλοποιημένη, κάθε φορά, φαντασία του χώρου και του χρόνου. Με άλλα λόγια, αυτό που βλέπουμε εμπεριέχει πάντα ένα συγκεκριμένο τρόπο του βλέπειν, συνεπάγεται δηλαδή συγκεκριμένους τρόπους γνωστικής πρόσληψης και αποτίμησης βάσει συγκεκριμένων αξιών, ιδεών, κοινωνικών σημασιών. Κι αυτό γιατί αυτό που βλέπουμε είναι μια υλοποίηση με χωρικούς όρους συγκεκριμένων κοινωνικών αντιλήψεων, κοινωνικών σχέσεων, κοινωνικών αξιών, πολιτισμικών κατηγοριών, κοινωνικών πρακτικών και επιδιώξεων.
Οι υλικές μορφές του χώρου δεν είναι εφάπαξ κατασκευασμένες, δεδομένες και δοσμένες για οπτική πρόσληψη. Τα κοινωνικά υποκείμενα δεν είναι απλοί θεατές του χώρου, οι οποίοι εξ αποστάσεως προσλαμβάνουν, αποκωδικοποιούν και ερμηνεύουν το δοσμένο χώρο. Τα υποκείμενα είναι δρώντες οι οποίοι μέσω των καθημερινών τους πρακτικών κατοίκησης συμμετέχουν στη (υλική-συμβολική-φαντασιακή) διαμόρφωση του χώρου. Επομένως, οι πρακτικές οργάνωσης του χώρου αλλά και οι καθημερινές πρακτικές χρήσης και εμπειρίας του συνιστούν τρόπους διαμόρφωσής του.
Ο Δημήτρης Λάλλας είναι διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα αφορούν τον χώρο του άστεως, την κατανάλωση και τις κοινωνικές διακρίσεις.
