Κώστας Κατσάπης
τχ. 125, σ. 33-38
Παρατηρώντας κανείς τον χορό που κυριαρχεί σε μία εποχή, παρατηρεί ουσιαστικά την ίδια την εποχή, τις τάσεις που επικρατούν σε αυτήν, τις απόψεις που έχουν να κάνουν με το ανθρώπινο σώμα, την ελευθερία των κινήσεων, τη σεξουαλικότητα, τη θέση της γυναίκας. Ακόμη περισσότερο, ο χορός φαίνεται να αποτυπώνει ιδέες και τάσεις που κυοφορούνται σε μία ιστορική περίοδο και οι οποίες σε μεγάλο βαθμό θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «πολιτικές». Αποτέλεσμα τούτου είναι ο χορός να αποτελεί προνομιακό σημείο παρατήρησης για μια σειρά από επιστήμονες, οι οποίοι εκκινούν από διαφορετικές πειθαρχίες, οι οποίες και περιλαμβάνουν την κοινωνική ιστορία, την ανθρωπολογία, αλλά και την φιλοσοφία ή την κοινωνιολογία. Στις παρακάτω γραμμές θα επιχειρήσω να περιγράψω το πώς οι νεανικές μουσικές προτιμήσεις που αναπτύχθηκαν στη διάρκεια της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου, αυτής που επιγραμματικά τείνουμε να χαρακτηρίζουμε ως «μακρά δεκαετία του ’60» συνδέθηκαν με συγκεκριμένους χορούς και πως αυτές οι «χορευτικές τρέλες» («dancingcrazies»), συναρτώνται με τις γενικότερες ιδεολογικές αντιλήψεις της νεολαίας, αρχής γενομένης με το ροκ εντ ρολ στη δεκαετία του ’50 και θεωρώντας ως τελευταία αναλαμπή της την εμφάνιση και διάδοση της ντίσκο μουσικής στα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Ο Κώστας Κατσάπης διδάσκει ευρωπαϊκό πολιτισμό στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο ενώ ασχολείται ερευνητικά με ζητήματα κοινωνικής και πολιτισμικής ιστορίας
