Για το βιβλίο: Δήμητρα Βασιλειάδου, Στον τροπικό της γραφής: Οικογενειακοί δεσμοί & συναισθήματα στην Αστική Ελλάδα 1850-1930, εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2018, 291 σ.
Βενετία Καντσά
τχ. 145-146
Το ερευνητικά πλούσιο, θεωρητικά ενδελεχές, αλλά και γραμμένο με αξιοσημείωτη σαφήνεια και πολύ καλή γνώση της γλώσσας έργο της ιστορικού Δήμητρας Βασιλειάδου, Στον τροπικό της γραφής: Οικογενειακοί δεσμοί & συναισθήματα στην αστική Ελλάδα 1850-1930, είναι μια πρόσκληση σε ένα ταξίδι στον χρόνο – στις αφηγήσεις, τα συναισθήματα, τις χαρές, τις εντάσεις και τον πόνο, τις διαφωνίες και τις προσδοκίες που συνθέτουν την αστική οικογενειακή ζωή στην Ελλάδα από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι τον Μεσοπόλεμο, όπως αυτή ιχνογραφείται από ιδιωτικές επιστολές.
Διάβασα το βιβλίο της Δήμητρα Βασιλειάδου από τη σκοπιά της ανθρωπολόγου. Το διάβασα σαν μια εκτενή επιστολή γραμμένη από την ιστορικό στην ανθρωπολόγο για κοινά ερευνητικά θέματα: για τους κοινούς τόπους, τα ερωτήματα, τις συνέχειες και τις ασυνέχειες που συνδέονται με τη συγγένεια, την οικογένεια, τον γάμο, τη συζυγικότητα, τον οικιακό χώρο, τη γονεϊκότητα και την υικότητα στην ελληνική κοινωνία. Αν και παραβαίνοντας έναν από τους βασικούς κανόνες της επιστολογραφίας –όπως μας τους υπέδειξε η συγγραφέας–, σύμφωνα με τον οποίο οι ισοδύναμες απαντήσεις είναι το ζητούμενο, θα επιχειρήσω εδώ να συντάξω μια σύντομη απάντηση και να σταθώ σε δυο-τρία θέματα που κυρίως με απαχόλησαν διαβάζοντας το κείμενο: τη σχέση ιστορίας και ανθρωπολογίας στο πεδίο της οικογένειας, τους μετασχηματισμούς των πιο στενών μας σχέσεων, την υλικότητα της συγγένειας, και το αποτύπωμα της τεχνολογίας στη διαμόρφωση των συγγενειακών μας δεσμών.
Το βιβλίο Στον τροπικό της γραφής βρίσκεται σε μόνιμο διάλογο με ανθρωπολογικές έρευνες που αφορούν τη μελέτη της συγγένειας και του φύλου στην ελληνική κοινωνία. Από την αναφορά της συγγραφέως ότι «η θέαση της οικογένειας ως κοινότητας συμφερόντων είναι πολύ κεντρική στις εθνογραφίες ερευνητών που μελέτησαν αγροτικές, ορεσίβιες κατά κύριο λόγο περιοχές της Ελλάδας από τη δεκαετία του 1950 και μετά […] στην αναφορά στη μελέτη του Bernard Vernier για την εγγενή διαπλοκή συναισθημάτων και ιεραρχιών εντός της οικίας» και σε ανθρωπολογικές μελέτες για τη σύνδεση του γυναικείου εαυτού με τον πόνο, το άχθος και τη θυσία, ο διάλογος με την ανθρωπολογία είναι ανοιχτός και αβίαστος.
[…]
Η Βενετία Καντσά διδάσκει Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
