ΜΑΡΙΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗ
Τχ. 160-161
Ο κινηματογράφος εμφανίζεται ως ένα γλωσσικό σύστημα, στο οποίο χρησιμοποιούνται μια σειρά μέσων συνδυασμένων έτσι ώστε να επιτρέπουν την εκπομπή μηνυμάτων. Η κωδικοποίηση αυτού του συστήματος αποτελεί μια ιδιαίτερη διαδικασία, αφού εξαρτάται και μεταβάλλεται ανάλογα με τη σκηνοθεσία. Έτσι, κάθε ταινία πλάθει έναν προσωπικό κώδικα, ο οποίος ανήκει σε μια συγκεκριμένη εποχή και εντάσσεται σε ένα ειδικότερο κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο. Στον κινηματογράφο δεν αποκαλύπτεται ο κόσμος όπως είναι, αλλά όπως τον αποτυπώνουν οι επιμέρους εικόνες και τον κατανοούν οι άνθρωποι συγκεκριμένων εποχών.
Συμβάσεις, υπερβάσεις, ρεαλισμός, αλληγορίες, ψυχογενεσιουργή κάμερα, δραματικός χώρος, σκηνικός χώρος, θεατρική σκηνή. Αυτές ήταν μερικές από τις αρχικές σκέψεις για την προσέγγιση του Κυνόδοντα, μιας ιδιαίτερης και δύσκολης δημιουργίας, που επιδέχεται ποικίλες αναγνώσεις και ακόμη περισσότερες συζητήσεις.
Ο κινηματογραφικός φακός του Γιώργου Λάνθιμου τονίζει εκείνο που φαίνεται σημαντικό για εκείνον, αδιαφορώντας για ό,τι μοιάζει δευτερεύον. Παίζει με το στήσιμο της κάμερας και τις γωνίες λήψης, δείχνοντας στο κοινό του πού να «πέσει» το βλέμμα, ώστε να κατανοήσει τι είναι σημαντικό. Επιπρόσθετα, προβάλλει εικόνες οι οποίες δεν αντιγράφουν απλώς την πραγματικότητα του δημιουργού, αλλά την αποκαλύπτουν, ξεσκεπάζοντάς τες, άλλοτε ρεαλιστικά και άλλοτε αλληγορικά. Η κινηματογραφική μηχανή του Λάνθιμου δείχνει την αντίστροφη όψη της κοινωνίας – έναν παραφυσικό, νοσηρό κόσμο. [. . .]
Η Μαρίνα Σταμάτη είναι διδακτόρισσα του Τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.
