Αριστείδης Αντονάς, Τζίνα Πολίτη
τχ. 162-163
Επισκέφθηκα το αρχείο του ΕΛΙΑ κοντά στην οδό Πανδρόσου στο κέντρο της Αθήνας για να δω ποιες ηλεκτρονικές επιστολές θα μπορούσα να προσφέρω σε αυτό το αφιέρωμα για την Τζίνα. Η ίδια φρόντισε να εμπιστευθεί μεγάλο μέρος της αλληλογραφίας της στο αρχείο. Για το κομμάτι που μου αναλογεί στο αρχείο αυτό, είδα πως η ίδια σημειώνει με χειρόγραφο σημείωμα έξω από τον φάκελο με τα εκτυπωμένα μηνύματα: «Μπορεί να δημοσιευτεί σε τόμο». Θυμάμαι ότι αναφερόταν θετικά στην αλληλογραφία. Δεν ήξερα όμως ότι την παραχώρησε εκτυπωμένη με σχολαστική συνέπεια εκεί. Η αλληλογραφία είναι αρκετά εκτεταμένη. Καθώς τα ηλεκτρονικά μηνύματα είναι τυπωμένα μαζί με απαντήσεις, η ανάγνωση γίνεται ενίοτε δύσκολη. Πάντως δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι είχαμε ανταλλάξει τόσο πολλά και εκτεταμένα –καμιά φορά– ηλεκτρονικά μηνύματα. Τα πιο καλά κομμάτια της αλληλογραφίας είναι όμως τα μικρότερα, εκείνα που περιγράφουν την ενεργή συνθήκη της εκάστοτε στιγμής και όπου ακούει κανείς –κατά κάποιον τρόπο– γραπτές φωνές να συνομιλούν. Σε ένα τέτοιο εκτενές ηλεκτρονικό μήνυμα από τα πρώτα της Τζίνας μού γράφει (Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011):
«Γιατί εσύ κι εγώ επικοινωνούμε πληρέστερα μέσω του γραπτού λόγου, ενώ η γλώσσα έρχεται λοβοτομημένη όταν είμαστε “πρόσωπο με πρόσωπο”; Εις το όνομα της συμβολικής τάξης του Πατρός; Και γιατί όχι εις το όνομα της σημειωτικής “αταξίας” της Μητρός; Αν αποφασίζαμε να υπερβούμε το όριο σαν “πείραμα”; Την τρέμουμε μια τέτοια άμεση εμπειρία της γλώσσας – εκεί δεν υπάρχει “ανταγωνισμός” όπως στον “ορθό λόγο”! Είναι ακριβώς ό,τι δεν μπορεί να ειπωθεί στη “διάλεξη” γιατί εκεί λειτουργεί η αρχή του αποκλεισμού και της εξορίας».
Αλλά στη συνέχεια μιλήσαμε επανειλημμένα δια ζώσης. Και παρότι τα καλύτερα κομμάτια της αλληλογραφίας είναι πιο ζωντανά και περισσότερο θεατρικά ή παιγνιώδη, σκέφτηκα να δημοσιεύσω εδώ τα σχόλια της Τζίνας πάνω στην κριτική ανάγνωσή μου ενός κειμένου της.
[…]
Ο Αριστείδης Αντονάς είναι συγγραφέας και αρχιτέκτονας, καθηγητής στην Ακαδημία Τεχνών της Βιέννης.
