Μαρία Πετμεζίδου (Συνέντευξη στην Ιουλία Λειβαδίτη)
τχ. 142
Ι.Λ.: Πώς θα αξιολογούσατε το ελληνικό σύστημα κοινωνικής προστασίας σε σχέση με άλλα συστήματα στην Ευρώπη; Αποτελεί μέρος ενός νοτιοευρωπαϊκού μοντέλου κοινωνικής προστασίας; Ποιοι είναι οι οικονομικοί και οι κοινωνικοί παράγοντες που μπορούν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε την κοινωνική πολιτική στην Ελλάδα;
Μ.Π.: Η Ελλάδα έχει ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά με τις άλλες τρεις χώρες της Νότιας Ευρώπης (Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία) όσον αφορά τις κοινωνικές δομές και τη διάρθρωση του κοινωνικού κράτους. Καθυστερημένη εκβιομηχάνιση, διαδοχικές αυταρχικές κυβερνήσεις μέχρι την ύστερη μεταπολεμική περίοδο και πελατειακό κράτoς (λιγότερο εκτεταμένο στην Ιβηρική Χερσόνησο) συγκαταλέγονται στα κύρια χαρακτηριστικά που συνδέονται με την «καθυστερημένη» ανάπτυξη του κράτους πρόνοιας στις χώρες αυτές, σε σύγκριση με τη Βορειοδυτική Ευρώπη. Σε σχέση με την τυπολογία των τριών καθεστώτων κοινωνικής ευημερίας, την οποία ανέπτυξε ο Gösta Esping-Andersen στο έργο του Οι τρεις κόσμοι του καπιταλισμού της ευημερίας (Polity Press, 1990), η διάρθρωση του κοινωνικού κράτους στη Νότια Ευρώπη χαρακτηρίζεται εδώ και πολλά χρόνια από μια «υβριδική» μορφή που συνδυάζει στοιχεία και των τριών προνοιακών καθεστώτων.
[…]
