Τχ. 164-165
ΕΛΕΝΑ ΧΑΜΑΛΙΔΗ
Η Βουβούλα Σκούρα τονίζει συχνά ότι αντιλαμβάνεται το έργο της το γραφιστικό, το εικαστικό και το φιλμικό ως ένα αδιαίρετο σύνολο, και έτσι θέλει να το αντιλαμβάνεται και ο θεατής. Σε αυτό το κείμενο θα ήθελα, λοιπόν, να σταθώ στην καλλιτεχνική πρακτική που διατρέχει όλο της το έργο, την πρακτική του κολάζ. Σκοπός μου είναι να πιάσω το νήμα από την αρχή και να συνδέσω και από την πλευρά μου τις διαφορετικές εποχές και εκφάνσεις του έργου της που προσεγγίζονται σε αυτό το αφιέρωμα για να τις φωτίσω όσο το δυνατό καλύτερα.
Οι όροι «κολάζ» και «φωτομοντάζ» χρησιμοποιούνταν εναλλακτικά για την καλλιτεχνική πρακτική που στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ο Peter Bürger υποστήριξε ως μία από τις κατεξοχήν πρωτοποριακές στρατηγικές [1], οι οποίες εξέφραζαν παράλληλα το κλίμα της Αριστεράς στη Γερμανία της εποχής.
Το «μοντάζ» ως όρος εμφανίστηκε στα γερμανικά για να συμπεριλάβει μια ευρεία κατηγορία πρακτικών στη συμβολή δύο πειραματικών τάσεων: α) μίας που ξεκινούσε από το κυβιστικό κολάζ και προχωρούσε στους πειραματισμούς με κείμενο και εικόνα του φουτουρισμού και αργότερα του ντανταϊστικού τυπογραφικού κολάζ και β) της επίδρασης από το 1920 του μοντάζ του πρωτοποριακού κινηματογράφου του σοβιετικού φιλμ, των Dziga Vertov και Sergei Eisenstein [2].
[…]
Η Έλενα Χαμαλίδη είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια ιστορίας της τέχνης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[1] Peter Bürger, Theorie der Avantgarde, Suhrkamp, Βερολίνο 1974. Βλ. επίσης την ελληνική μετάφραση, Θεωρία της πρωτοπορίας, μτφρ. Γιώργος Σαγκριώτης, Νεφέλη, Αθήνα 2010.
[2] Patrizia C. McBride, The Chatter of the Visible. Montage and Narrative in Weimar Germany, University of Michigan Press, Ann Arbor, Michigan, σ. 14 κ. εξ. URL: http://www.jstor.com/stable/j.ctt1gk08k8.6/.
