Τχ. 158-159
Georges Banu
Πώς να μιλήσεις γι’ αυτόν δίχως να μιλήσεις για τον εαυτό σου; Και γιατί να το κάνω; Γιατί να αποφύγω την εξομολόγηση στο όνομα της ψυχρής καταγραφής και του σεβασμού για το έργο; Αρνούμαι αυτή την απαγόρευση και θέλω να την υπερβώ, για να πω πόσο ειλικρινά με αγγίζει τόσο ο άνθρωπος Χανς-Τις Λέμαν, όσο και η σκέψη του, πόσο αυτή η φιλία, άλλοτε κοντινή, άλλοτε απόμακρη μετρούσε για μένα.
Στον Χανς-Τις θαύμαζα πάντα την αίσθηση του χιούμορ, και τον τρόπο που αυτό συνδυαζόταν με την ευρύτητα της γνώσης. Πάντα αυτά τα δύο ήταν μαζί, με άλλες προτεραιότητες κατά καιρούς, αλλά ποτέ δεν έλειπε κάποιο από τα δύο. Μπορούσαμε να μιλάμε για το θέατρο και να σχολιάζουμε, με έναν τρόπο ανάκατο, μικτό· αυτό με γοήτευε πάντα στον Χανς-Τις, αυτό έκανε τον λόγο του τόσο ζωντανό, αφαιρώντας του κάθε βάρος, δίχως ταυτόχρονα ποτέ να ξεπέφτει στην ελαφρότητα. Αυτή η μείξη με κέρδισε από τις πρώτες συναντήσεις μας. Κι είναι αυτή που ζωντάνευε τις συναντήσεις, συχνά, των τεσσάρων μας, με την Ελένη Βαροπούλου και τη Μονίκ Μπορί [Monique Borie].
[…]
Ο Ζωρζ Μπανού (1943-2023) ήταν συγγραφέας, θεατρολόγος και κριτικός, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Sorbonne Nouvelle – Paris 3
