In memoriam. Μαθήματα πολιτικής ανατομίας [1]

Στέφανος Πεσμαζόγλου
τχ. 127, σ. 11-14

 «Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς ένας επέθαινε από αηδία…»
Κ. Καρυωτάκης «Πρέβεζα»

 

Η στρατηγική της συνοπτι­κής συνενοχοποίησης όλων των πολιτικών αρχηγεσιών και της κοινωνίας ευρύτερα, που ακολουθεί η κυβερνητική εξουσία και τα προπαγανδι­στικά της όργανα, συμπληρώ­νεται από συμβούλους και α­πολογητές της: Αναζητούν ευρηματικές θεωρητικές εξη­γήσεις σε παραοικονομικές και παρακοινωνικές τάσεις, εσωτερικές και διεθνείς. Ο στόχος είναι διαφανής: Η σχετικοποίηση, μέχρι και ισο­πέδωσης, ενός πρωτοφανούς σε ένταση και έκταση σκανδά­λου, που μόνον κατ’ ευφημι­σμόν προσωποποιείται. Και για να μην γίνονται παρανοή­σεις, το σκάνδαλο συνίσταται στην αποκάλυψη τελικά —πέρα από τη σύγχυση που προκαλούν εκτοξευόμενα και μη ελεγχόμενα ψεύδη, ή επί μέρους, πλαστές σκευωρίες και κόντρα συνωμοσίες και ό­λη η ανθούσα παραφιλολογία και ανεκδοτολογία— ενός χο­ντροκομμένου σχεδίου νομής και διαιώνισης της εξουσίας μέσα από τη συγκρότηση οι­κονομικών δομών και τον έ­λεγχο του Τύπου (ξεδόντιασμα αντιπολιτευομένων εφη­μερίδων, υπονόμευση των α­βέβαιων ή ανεπαρκούντως φι­λοκυβερνητικών). Η χρόνια διάβρωση των κανόνων του πολιτικού παιχνιδιού συμπλη­ρώνεται με τη διαμόρφωση συνθηκών ανομίας στους κρί­σιμους συναφείς τομείς της χρηματοδότησης και της επικοινωνίας για κομματικά αλλά και προσωπικά οφέλη. (Το τερπνόν μετά του ωφελίμου). Η κρίση αυτή εμφανίζεται ως δήθεν «από θεού» προερχό­μενη μάστιγα που πρέπει να πλήττει και το τελευταίο κύτ­ταρο της ελληνικής κοινω­νίας, για την οποία δεν μπο­ρούν να εντοπισθούν οι υπαί­τιοι, να αποδοθούν συγκεκρι­μένες ευθύνες.

Σε στιγμές σαν και αυτές εί­ναι επιτακτικό να επισημαν­θούν και να προβληθούν οι λί­γοι, υπαρκτοί όμως, πυρήνες που (επέδειξαν, για  λόγους αρχής και όχι ευκαιριακά θιγομένων συμφερόντων, μια μόνιμη, αδιάλειπτη και σταθερή αντίσταση στη διάρκεια αυτής  της  επταετίας,   κατά των νοσηρών συνδρόμων και των μολυσματικών εστιών. Στα πλαίσια αυτά η παρουσίαση της όλης συλλογιστικής και λειτουργίας του Σοφιανού Χρυσοστομίδη, γίνεται ζήτη­μα στοιχειώδους αυτοάμυνας στην επιχειρούμενη αναδί­πλωση και προσβολή των πάντων.

Συγκεντρωμένες σε τόμο, κυκλοφόρησαν από τις εκδό­σεις Θεμέλιο, οι επιφυλλίδες του Σ. Χρυσοστομίδη, σχολια­στή και αναλυτή της επικαιρό­τητας στην Αυγή και στο Αντί «δημοσιογραφούντος στο εν λόγω έντυπο υπό το ψευδώ­νυμο “Αντήνωρ”» σύμφωνα με μηνυτήρια αναφορά. Ο τί­τλος του βιβλίου Ελεύθερα και Απροκατάληπτα προέρχε­ται από την ομώνυμη στήλη της Κυριακάτικης Αυγής. Κα­λύπτουν την περίοδο από 20 Μαΐου 1984 («Ένα πενταετές με αυτοκόλλητα» έως την 1η Νοεμβρίου 1987 «Ούτε πεί­θουν, ούτε συγκινούν…»). Συ­νολικά εμπεριέχονται πάνω α­πό τις μισές επιφυλλίδες που έγραψε στη διάρκεια των 3½  αυτών ετών. Τα άρθρα διαδέ­χονται το ένα το άλλο, ρυθμι­κά ανά τρισέλιδο (έκταση που επέβαλαν οι περιορισμοί της στήλης).

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

[1] Πέθανε στα 92 του χρόνια μια μεγάλη, καλλιεργημένη και με διεισδυτική ματιά μορφή της λόγιας δημοσιογραφίας, ο αλεξανδρινός Σοφιανός Χρυσοστομίδης. Υπήρξε για μια μεγάλη διάρκεια 40 ετών μόνιμος συνεργάτης στην εφημ. Η Αυγή και στην πολιτική επιθεώρηση Αντί. Όμως η απουσία του έγινε αισθητή τα τελευταία 3-4 χρόνια που διέκοψε την ενεργή δημοσιογραφική συμμετοχή. Όποτε του ζητήσαμε ως ΣΘ να σχολιάσει κάποια κρίσιμα συμβάντα της πολιτικής ζωής και των διεθνών της σχέσεων, ειδικότερα των ελληνο-τουρκικών, μας χάρισε τα φωτεινά του σχόλια. Σήμερα αναδημοσιεύουμε κείμενο που δημοσιεύτηκε με αφορμή το βιβλίο του (συλλογή άρθρων) με τίτλο Ελεύθερα και απροκατάληπτα. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Αντί στις 16 Δεκεμβρίου 1988 και το αναδημοσιεύουμε αυτούσιο

Tags  

ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Εισάγετε το email σας για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα